Egipt darem Nilu

Egipt darem Nilu

O ile mi wiadomo, wyrażenie „Egipt jest darem Nilu” nie odnosi się do nowoczesnego państwa, ale do starożytnego Egiptu. Dowiedz się dlaczego Egipt nazywano darem Nilu ?

dlaczego egipt nazywano darem nilu

dlaczego egipt nazywano darem nilu

Ponad 5 tysięcy lat temu ludzie żyjący na brzegach Nilu byli prawie całkowicie zależni od kaprysów rzeki. Wycieki przyniosły życiodajną wilgoć, uczyniły glebę żyzną i poszerzyły możliwości połowów i innych rzemiosł. Ponadto starożytni Egipcjanie budowali domy, tamy i inne konstrukcje z gliny pływowej. Ludzie nauczyli się także przewidywać pogodę, prowadzić kalendarz i obliczać prawdopodobieństwo ataków szarańczy lub epidemii. Skorelowali wszystkie te wydarzenia z „zachowaniem” Nilu. O ile pamiętam z historii, pierwsza astronomia powstała także wśród Egipcjan.

egipt darem nilu

egipt darem nilu

Dlaczego Egipt jest darem Nilu?

Pierwsze egipskie osady znajdowały się nad brzegiem Nilu. Przez wiele kilometrów była pustynia, głód i kamienie. Gdyby rzeka nie przynosiła życiodajnej wilgoci, nie dostarczała źródeł pożywienia itp., Stan Egiptu nie powstałby w tak wczesnym okresie w historii ludzkości.

dlaczego egipt był nazywany darem nilu

dlaczego egipt był nazywany darem nilu

Historia Nilu

Najdłuższa rzeka na świecie płynie w północno-wschodniej Afryce, o długości 6651 km. Bez tej rzeki Egipt byłby bezwodną i pozbawioną życia pustynią. Prawdopodobnie żaden Egipcjanin nie dotarł do źródła Nilu.

Herodot donosi: „Przebieg Nilu (nie licząc przestrzeni, przez którą przepływa on w Egipcie) jest znany z odległości czterech miesięcy żeglugi i lądowania. W końcu okaże się tyle miesięcy, jeśli liczyć czas ze Elephantine do kraju uciekinierów. Nil płynie tutaj z zachodu na wschód. Nikt nie może powiedzieć nic konkretnego o jego dalszym przebiegu. W końcu ten kraj jest opuszczony z powodu intensywnego upału. ” (Herodot. Historia. Księga II. Euterpa, 31).

Rzeka dla starożytnych była wielką tajemnicą. Tajemnica Nilu została odkryta w połowie XIX wieku. W 1857 r. Anglik John Hanning Speke dotarł do dużego jeziora, które nazwał po angielskiej królowej Wiktorii. Jezioro znajduje się prawie na równiku. Z tego pochodzi Neil.

Dwa miesiące – maj i czerwiec – z zachodu wieje płonący wiatr. Szaleje od prawie pięćdziesięciu dni i dlatego nazywa się „hamsin”, co po arabsku oznacza „pięćdziesiąt”. To straszna katastrofa. Wiatr pędzi z pustyni z niesamowitą siłą, unosząc kurz i piasek w powietrze. Wszystko jest pokryte kurzem: mieszkania, drzewa, trawa; przez zamknięte drzwi piasek wchodzi do pomieszczeń, zapycha się w fałdy ubrań i pory ciała. Egipt zamienia się w pustynię spaloną słońcem, pokrytą warstwą błota. A na niebie wisi szkarłatno-czerwony olśniewający dysk – palące słońce.

Pod koniec czerwca pojawia się pierwszy posłaniec końca tej okropnej pory roku – z północy zaczerpnął wilgotny chłód. To oszczędzający wiatr północny. Słaby na początku, nasila się i zamienia w huragan, który szaleje przez kilka dni. Zdmuchuje cały kurz, osłabia palące ciepło i odświeża gorące powietrze.

W tym samym czasie rzeka zaczyna płynąć w Nilu. Przezroczysta niebieska rzeka staje się mętna, staje się zielona i lepka. Poziom wody podnosi się, a rzeka zaczyna opuszczać swoje brzegi. Wynika to z faktu, że na odległym równiku, gdzie leżą jeziora Victoria Nyatsa i Albert Nyatsa, z którego wypływa Biały Nil, okres deszczów tropikalnych rozpoczyna się w czerwcu. Burzliwe strumienie błotnistej wody, zielone z rozkładających się roślin, wypełniają rzekę i pędzą na północ, w dół rzeki, do Morza Śródziemnego. W połowie lata docierają do południowych granic Egiptu, a po kolejnych dwóch tygodniach wysokie wody zaczynają zalewać pola Delty. Zaledwie trzy do czterech dni, Nil jest zielony. W tej chwili woda ma obrzydliwy smak i jest niebezpieczna dla zdrowia.

Ale potem „zielony Nil” minął i woda wciąż dociera. Po 10-12 dniach woda ponownie zmienia kolor: traci przezroczystość i zyskuje gruby czerwony kolor. Woda nigdy nie jest tak orzeźwiająca i pyszna jak podczas rozlewania Czerwonego Nilu. Czerwony kolor wody nadaje słynny muł nilowy, składający się z próchnicy roślin tropikalnych i erodowanych skał Abisynii, skąd wypływa niebieski Nil. Przede wszystkim – na 8-10 metrach powyżej zwykłego poziomu! – woda rośnie w sierpniu i trwa do połowy listopada. W tym czasie spada poziom Nilu, rzeka wraca do brzegów, a woda w rzece znów staje się przezroczysta na niebiesko.

Na północ od Górnego Egiptu Nil jest podzielony na kilka gałęzi, tworząc deltę. Na mapie Dolny Egipt znajduje się nad Górnym Egiptem i wygląda dziwnie. Ale punktem orientacyjnym jest rzeka. Jeśli pójdziemy w dół rzeki, ujdziemy, że poruszamy się „w dół rzeki”. Będziemy nazywać przeciwny kierunek „upstream”. W ten sposób staje się jasne, dlaczego Dolny Egipt znajduje się nad Górnym Egiptem.

Początkowo Egipt składał się z czterdziestu niezależnych państw – „sepe”. A władca został nazwany „repati” lub „aj-mer”. Słowo „aj-mer” oznaczało „szef kanału”. Grecy przekazali egipskie słowo „sepe” odpowiednio greckim słowem „nom”, a władca został nazwany „nomarchą”.

Głównym zmartwieniem nomarchy było dbanie o terminowe nawadnianie pól i zbiory. Dobrobyt Nomy zależał bezpośrednio od ziemi i wody, które do niego należały. Nomie stale walczyli ze sobą, próbując zdobyć jak najwięcej obszarów lądowych i przybrzeżnych. Nic dziwnego, że w starożytnym Egipcie istniało przysłowie: „Ile nominałów, tyle Nilów”. Silne nominy podporządkowały słabsze, a ostatecznie nominy Delta zjednoczyły się w jednym wielkim państwie – Dolnym Egipcie. Patronką Dolnego Egiptu był Wadget – deifikowana czerwona kobra, więc władcy Dolnego Egiptu nosili czerwoną koronę.

Bogini Nebhet na obrazie z białą głową była uważana za patronkę Górnego Egiptu. To wyjaśnia biały kolor korony jego władców. Bogów nie można obrazić, nawet jeśli są obcymi bogami. Dlatego w 3200 pne król Górnego Egiptu, Mina (lub Menes) podbił Dolny Egipt i ogłosił się „Panem obu ziem”, on i wszyscy późniejsi władcy zostali koronowani podwójną biało-czerwoną koroną, która stała się symbolem zjednoczonego Egiptu.

Egipcjanie nazywali swój kraj KEMET lub KEMEY, co oznaczało „czarny” – taki był kolor zepsutego mułu, dzięki czemu ziemia stała się wyjątkowo żyzna. Zakłada się, że z tego słowa pochodzi angielskie słowo chemia – chemia. To założenie opiera się na fakcie, że egipscy rzemieślnicy byli poważnie zaangażowani w badanie właściwości substancji organicznych, ich interakcji z innymi substancjami i wyników tej interakcji. To Egipcjanie nauczyli się pozyskiwać substancje, które w przyrodzie nie istnieją w gotowej formie – kadzidło, kosmetyki (dekoracyjne i lecznicze), roztwory do mumifikacji. Kadzidło egipskie (Kemei) było bardzo poszukiwane w całym starożytnym świecie. Jeśli chodzi o nazwę „Egipt”, to zostało utworzone z greckiego słowa „Hikupta” – „forteca ducha Pt”. Tak więc w języku greckim nazwa starożytnej stolicy Egiptu, miasta Memphis, gdzie znajdowała się świątynia jednego z głównych bogów Egiptu, Pt – twórcy świata.

Rzeka Nil

Rzeka Nil

Egipt darem Nilu

Egipt jest darem Nilu. Ogromne pustynie leżą w północno-wschodniej części kontynentu afrykańskiego. Sushi, gorący piasek, palące słońce. Na tej pustyni jest oaza, kącik życia, niesamowity kraj leżący nad brzegiem Nilu. Nazywamy ten kraj Egiptem. Egipt w czasach starożytnych nazywany był „darem Nilu”, ponieważ bez ogromnej rzeki życie ludzi byłoby niemożliwe. Jest bardzo gorąco, słońce bezlitośnie płonie, prawie nie pada deszcz, ale co roku w lipcu, w najgorętszej porze roku, Nil rozprzestrzenia się szeroko, zalewa brzegi, przynosi wodę i życie na pustynię. Na obu brzegach Nilu rosną gęste zarośla trzciny, rosną papirusy, palmy i tamaryszki, w zaroślach znajduje się ogromna liczba różnych zwierząt i ptaków. Sami Egipcjanie nazywali swój kraj Czarną Ziemią, ponieważ żyzna gleba Egiptu jest czarna w przeciwieństwie do czerwonych, pozbawionych życia piasków pustyni. Egipcjanie nazywali pustynię Czerwoną Ziemią, uważając ją za wrogą wszystkim żywym istotom, dobrą i zamieszkałą przez wszelkiego rodzaju potwory.

Ludzie przekształcają ziemię. Ludzie przybyli do brzegów Nilu tysiące lat temu. Życie pierwszych osadników było bardzo trudne. Musieli nauczyć się kopać kanały i budować tamy, aby mogli używać Nilu do nawadniania pól, osuszania terenów podmokłych i ścinania krzaków. Stopniowo praca ludzi przekształciła tę ziemię. Pojawiły się pola i ogrody, powstały osady, a później miasta. Około pięciu tysięcy lat temu pojawili się Egipcjanie, którzy nauczyli się robić metalowe narzędzia, obrabiać kamień. W Dolinie Nilu pojawiło się około 40 małych stanów, które zjednoczyły się w wielkim królestwie egipskim.

Egipt darem Nilu

Egipt darem Nilu

Interesujące fakty o Nilu, które udało mi się znaleźć:

Do niedawna Nil był uważany za najdłuższy na świecie, w 2013 r. Tytuł ten został przeniesiony do Amazonki;
Przez wieki badacze nie mogli ustalić, skąd rzeka zaczyna płynąć. Dopiero pod koniec XIX wieku naukowcy rozpoznali źródło wodospadów Ripon;
Neil był czczony nie tylko przez starożytnych Egipcjan, ale także przez Rzymian i Greków. Na pamiątkę tego Watykan ma majestatyczny posąg przedstawiający Nil, a wokół niego bawi się 16 dzieci, symbolizujących dopływy wielkiej rzeki.

Interesujące fakty o Nilu

Interesujące fakty o Nilu

Jak to jest teraz

Nil, jak poprzednio, jest ważną drogą wodną, ​​nie tylko Egiptu, ale całego świata. Rzeka przepływająca przez Saharę przynosi wilgoć, długo oczekiwaną ulgę i życie wielu tysiącom ludzi.

Mam nadzieję, że pomogło ci to zrozumieć odpowiedź na pytanie: dlaczego Egipt jest darem Nilu?

Dorotka

Blogerka i pasjonatka designu i nowych technologii.

Comments are closed.