Latająca wiewiórka

Latająca wiewiórka

Latająca wiewiórka jest małym gryzoniem z rodziny wiewiórek. Długość ciała wynosi 12-23 cm, ogon 11-13 cm, średnia waga to 140 gramów. Oczy są bardzo duże, czarne. Na zewnątrz wygląda jak mała wiewiórka, ale między przednimi i tylnymi nogami ma szeroki fałd skóry pokryty wełną – latającą membraną, która pozwala planować od drzewa do drzewa, wykonując skoki do 50 metrów długości.

Latające wiewiórki są powszechne w lasach iglastych i mieszanych Eurazji od Finlandii i Morza Bałtyckiego po wschodnią Syberię i Koreę, na wyspach Sachalin i Hokkaido. Czasami idą na leśny step. Są głównie nadrzewne.

Latająca wiewiórka jest wyłącznie leśnym zwierzęciem, które spędza prawie całe swoje życie w koronach i zagłębieniach wysokich drzew, preferując lasy liściaste i rzadko mieszane. Zasięg latających wiewiórek rozciąga się od wybrzeża Pacyfiku na Dalekim Wschodzie, przez Eurazję, aż do wybrzeży Morza Bałtyckiego.

Latająca wiewiórka – Wymiary

Ma małe, nieco drobniejsze białka: długość ciała 12-22,8 cm, ogon 11-13 cm, stopy 3-3,9 cm, ucho 1,5-2,1 cm; waga do 170 g.

Latająca wiewiórka – Opis

Latająca wiewiórka wygląda jak mała wiewiórka z uszami, ale między przednimi i tylnymi nogami ma szeroki fałd skóry pokryty wełną – latającą membraną, która pełni rolę spadochronu i częściowo podtrzymuje powierzchnię podczas skoku. Z przodu podtrzymuje ją długa półksiężyc, rozciągająca się od nadgarstka i o mniej więcej równej długości do przedramienia. W przeciwieństwie do innych latających wiewiórek, latająca wiewiórka nie ma latającej błony między tylnymi łapami a podstawą ogona. Ogon jest długi, pokryty grubym długim futrem.

Głowa jest okrągła, tępa, z dużymi i wypukłymi, z powodu zmierzchu i nocnego stylu życia, z czarnymi oczami. Uszy są zaokrąglone, bez frędzli. Kończyny są dość krótkie, tylne nogi są dłuższe niż przednie. Paznokcie są krótkie, mocno zakrzywione, ostre. Sutki 4 pary.

Futro latającej wiewiórki jest grube, miękkie, jedwabiste, znacznie bardziej miękkie i grubsze niż wiewiórka. Górna część ciała jest pomalowana na srebrno-szary, często z odcieniem ochry lub brązu, dolna część ciała jest biała z płowym. Oczy są otoczone czarną obwódką. Ogon jest bardzo puszysty, lżejszy niż ciało; włosy na nim mają lekko „grzebień” po bokach. Wełna zimowa jest szczególnie bujna, w różnych odcieniach szarości. Tryska latającą wiewiórkę dwa razy w roku jak wiewiórka i w tej samej kolejności.

Latająca wiewiórka – Głos

Dźwięki, głos, śpiew: krzyk zwierząt przypomina grzechotający pisk, a podrażniony – ostry, stukot i dudnienie, głośniejszy niż zwykła wiewiórka.

Latająca wiewiórka – rozmnażanie

Reprodukcja latających wiewiórek jest słabo zbadana. U samicy 2–4 młode rodzą się raz w roku. Ciąża trwa 4–5 tygodni. Pierwsze potomstwo pojawia się w kwietniu-maju, drugie – pod koniec czerwca – na początku lipca. Młode są nagie i niewidome; widzieć wyraźnie w wieku 15 dni. W 36–41 dni życia najpierw opuszczają gniazdo. Po osiągnięciu wieku 43–45 dni zaczynają wykonywać pierwsze celowane skoki, począwszy od planowanego 50 dnia. Po 50 dniach życia całkowicie przestawiają się na żywienie dorosłych i stają się niezależne.

Latająca wiewiórka – tryb życia

Latająca wiewiórka zamieszkuje stare lasy liściaste i mieszane z domieszką osiki, brzozy i olchy. W europejskiej części Rosji często jest trzymany w pobliżu mokradeł i rzek, a nad brzegami stoją olchy. W lasach iglastych jest rzadki, preferuje działki zmieszane z twardym drewnem, zwłaszcza brzozą i olchą. Na Syberii najczęściej występuje w modrzewiach wysokich pni. Na stepie leśnym zachodniej Syberii osiada w rzepach wstążkowych i brzozowych. Na północy pasma przylega do zarośli zalewowych. Występuje również wysoko w górach, w lasach górskich.

Latająca wiewiórka jest aktywna przez cały rok. W ciągu dnia pojawiają się styl życia w nocy i zmierzchu, kobiety karmiące i młody wzrost. Latająca wiewiórka spędza większość czasu na poszukiwaniu jedzenia. Gniazda budowane są w naturalnych zagłębieniach drzew, zagnieżdżeniach dzięciołów, starych gniazdach wiewiórek i srok, czasami w szczelinach skał. Wgłębienie wybiera się na wysokości 3–12 m. Czasami osiada w pobliżu mieszkania, w domkach dla ptaków. Gniazda latającej wiewiórki są okrągłe, złożone z miękkich porostów, mchów, suchej trawy. Latające wiewiórki często gniazdują w dwóch gniazdach. Są nieagresywnymi zwierzętami społecznymi i nie mają odrębnych indywidualnych miejsc, a jedynie zwykłe drogi żerowania. Samice karmiące są bardziej agresywne i chronią swoje gniazda.

Podobnie jak zwykła wiewiórka, latająca wiewiórka spędza większość życia na drzewach, ale znacznie rzadziej schodzi na ziemię. Między przednimi i tylnymi nogami ma membranę skóry, która pozwala planować od drzewa do drzewa. W ten sposób latająca wiewiórka pokonuje odległość 50-60 m wzdłuż opadającej krzywej parabolicznej. Aby skoczyć, latająca wiewiórka wspina się na szczyt drzewa. Podczas lotu jej przednie kończyny są szeroko rozstawione, a tylne nogi są przyciśnięte do ogona, tworząc charakterystyczną trójkątną sylwetkę. Zmieniając napięcie membrany, manewry latającej wiewiórki czasami zmieniają kierunek lotu o 90 °. Ogon zasadniczo działa jak hamulec. Latająca wiewiórka zwykle ląduje stycznie na pniu drzewa, jakby z boku. Przed lądowaniem zajmuje pozycję pionową i przylega do wszystkich czterech łap, po czym natychmiast przechodzi na drugą stronę tułowia. Ten manewr pomaga jej uniknąć drapieżnych ptaków. Ponadto latająca wiewiórka sprytnie i szybko wspina się, skacząc z gałęzi na gałąź.

Bardzo trudno zauważyć latającą wiewiórkę w lesie. Protekujące zabarwienie pomaga jej wtopić się w szare pnie osiki.

Ciekawe informacje o latającej wiewiórce

· Australijskie latające wiewiórki torbacze, skrzydełka z wełny z Azji Południowo-Wschodniej i afrykańskie ogony czapli są bardzo podobne do latających wiewiórek. Jednak to podobieństwo ma charakter wyłącznie zewnętrzny – ze względu na nadrzewny styl życia i możliwość krótkiego planowania lotów.

· Latająca wiewiórka torbacz jest bliskim krewnym kangura i koali, a wełniste skrzydło, czyli kaguan, jest przedstawicielem osobnego, mało zbadanego rzędu ssaków.

· Eksperci twierdzą, że konstrukcja latającego balonu skłoniła wynalazców do stworzenia skafandra do ekstremalnego planowania w latach 90. Urządzenie nosiło nazwę Wingsuit, a ludzie szybujący w takim „garniturze” zaczęli nazywać się Wingsuit.

· Sportowcy wykonują ekstremalne skoki z wysokości około dwóch tysięcy metrów i mogą, jak latająca wiewiórka, swobodnie szybować w powietrzu przez kilka minut.

Dorotka

Blogerka i pasjonatka designu i nowych technologii.

Comments are closed.